“Van bosjesvoetbal tot briljante goals: Rockanje JM12-3 pakt de winst!”

SNS JM12-1 vs. VV Rockanje JM12-3

Eindstand: 1-3

Nou, daar gingen we dan, op safari naar Stad aan ‘t Haringvliet. Stad? Laat me niet lachen, ’t is gewoon een durp met meer schapen dan stoplichten. Maar goed, we moesten daar ballen. En warempel, een Tesla-laadpaal! Een wonder op zich, want normaal moet je als elektrische rijder ergens in een weiland een zonnepaneel uitrollen.

De moeder van Bruce begon vol goede moed aan de reis, gewapend met een hele delegatie aan supporters. Alles geregeld, alles onder controle… dacht ze. Tot halverwege de rit het besef kwam: de wastas stond nog thuis, geduldig te wachten op iemand die wél aan hem dacht. Paniek in de auto! Gelukkig konden de jongens gewoon spelen, al bleef Bruce wel héél ver uit de buurt van modderplassen dit keer.

Blessures, griep en Ramadan – een uitdaging op zich

We begonnen al met een medische afdeling waar het Erasmus UMC jaloers op zou zijn. Gino’s meniscus lag in de kreukels en hij mag zes weken helemaal niks. Ja, je leest het goed: niks. Dat wordt nog een uitdaging, want Gino en stilzitten gaan samen als gras en kunstgras—het lijkt hetzelfde, maar het werkt niet. Jace had de griep net de deur uit geschopt, maar zijn hoofd bonkte nog na. Rik had last van z’n lies en borstbeen, dus ook daar moesten we een beetje voorzichtig mee doen. We moesten zuinig zijn op de mannen, maar winnen moesten we.

Gelukkig hadden we Ömer, onze nieuwe rots in de branding. Een bescheiden gozer, maar in het veld een terriër. Totaal niet bang, gewoon erin kletsen en netjes de bal inleveren. Klasse!

De wedstrijd begint – en hoe!

Alles stond klaar: posities besproken, balletje overspelen, keeper Todz lekker inschieten. Daarna deden we een groepswarming-up om de spieren los te maken en de focus aan te scherpen. Even goed rekken en strekken, want met al die pijntjes in het team wilden we geen extra blessuregevallen erbij krijgen. De jongens schoten elkaar warm en de sfeer zat er goed in.

Walid dat is een mooie heel de week niet trainen maar wel wedstrijden spelen. Nee hoor ongein! We dachten even dat hij als VIP behandeld zou worden. Maar hij vastte voor de Ramadan. Respect! Rennen en vliegen zonder een slok water? Ik krijg al dorst als ik eraan denk.

Fluitje, aftrap! Ivar links, Rik spits, Walid rechts, Sven wissel. En na 16 minuten was het raak! Een prachtig samenspel leidde tot het eerste doelpunt van Ivar. Mooi man!

Trap op de scheen en Sven in de bosjes

Het ging er stevig aan toe. Ruben kreeg een mep op z’n scheen van een meid – een tik die je tot aan Goeree kon horen. Maar wacht even… Ruben droeg dus geen scheenbeschermers. Serieus?! Geen wonder dat hij even moest bekomen. Gelukkig was hij snel weer op de been.

Bruce leek intussen vleugels te hebben, maar ja, zijn vriendinnetje stond aan de kant. Dat helpt. Walid kreeg een mooie assist en prikte ‘m er eindelijk in: 2-0! Maar toen verslapte de verdediging even en BAM, tegenstander scoorde.

Rust. Even de koppen bij elkaar.

Tweede helft: chaos, overtredingen en een zoekgeraakte Sven

Na rust ging het redelijk gelijk op. Ivar werd een wandelend doelwit en kreeg twee keer op dezelfde voet een tik. We kregen een vrije trap. Sven eiste ‘m op… en schoot over. Wat volgde was intern gekibbel. Meneer was er zó klaar mee dat hij besloot verstoppertje te spelen in de bosjes. Een unicum: een speler die zichzelf wisselt. Na wat emotioneel onderhoud kwam hij gelukkig weer het veld op.

En goed ook, want Sven kreeg nog een kans en scoorde met zijn verkeerde been. Hoe dan?! 3-1!

Tijdens de 2 minuten break gelijk even afspraken gemaakt. De gedupeerde bepaald. Simpel

We staan nog steeds voor en dit hielden we vast tot het einde.

In de kleedkamer werd de overwinning gevierd met chips en drinken, gesponsord door de ouders van Ömer. Een heerlijke afsluiter van een knotsgekke wedstrijd.

Man van de wedstrijd: de Tesla-laadpaal

En nu weer terug naar huis. Dertig minuten rijden, maar goed, met een volle accu deze keer. Je moet de kleine overwinningen tellen, toch?



:)