“Samen Combinerend Omhoog: Rockanje kan de stroom niet stoppen”

SCO ’63 – Rockanje: De Maas tegen de Zee, maar wij bleven dobberen

Het beloofde een pot te worden van stad tegen dorp. De Maas die buldert tegen die kabbelende zee. Industrie versus recreatie. Of, zoals wij het zagen: betonnen flats tegen vakantiehuisjes met een rieten dak.

SCO – Samen Combinerend Omhoog. Nou ja, omhoog… deze zaterdag stonden we vooral vaak naar de bal te kijken hoe die omhoog ging en bij de tegenpartij weer netjes naar beneden kwam.

De sfeer was top. Ja joh, gezellig druk, alsof half Rotterdam-Zuid was afgezakt naar een dorp waar de tijd al sinds 1987 stilstaat. Alleen melk in de koffie? Vergeet het maar. “Bestellen we niet meer, dat gaat niet hard, is bedorven voordat je het weet!” Dus kreeg je zwarte pleur die je recht in je DNA voelde. Op de toonbank lagen ook nog snoepjes (Mentos) die meer weg hadden van holle grind-keien met mint-smaak. Eén dappere dorpsgek naast me bestelde om 09:00 al een HJ’tje. Kan ook alleen maar in Spijkenisse.

Voor de wedstrijd nog even de jongens voor de lens gezet: thema strak in pak. Sommigen zagen eruit alsof ze onderweg waren naar een sollicitatie bij Deloitte, anderen meer alsof ze de nacht ervoor de kroeg uit waren gerold. Maar hé, het plaatje is compleet, de pasfoto’s zijn weer up-to-date.

Dan het veld op. Grasmat mooi kort, herfstzonnetje erbij. Alles perfect. Behalve dan… ja, het voetbal.

Scheids Earl floot de wedstrijd, en eerlijk is eerlijk: die man was de Messi van de arbitrage. Rustig, duidelijk, rechtvaardig. Als er één iemand topniveau haalde vandaag, dan was hij het wel. De rest? Nou, dat leek meer op zaalvoetbal in de modder. Het leek alsof de gel uit de haren onder de schoenen zat – geen controle, geen kaats, geen tempo.

Het eerste doelpunt tegen voelde als een flipperkast: bal stuiteren, knallen, benen ertussen, en hop… 1-0 achter de rust in.

Tweede helft? Zelfde laken een pak. SCO prikte de 2-0 erin, Jace ving een hand tegen z’n neus (bloedspetters als ware oorlogskleuren), en sliding maken mocht blijkbaar niet – vrije trappen vlogen je om de oren. Daan gaf ons nog even hoop met de 2-1, maar in de laatste minuten was het SCO dat counterde en de genadeklap gaf: 3-1.

Het team was eindelijk compleet, maar eigenlijk waren we er compleet niet.

Dus ja, Spijkenisse had z’n best gedaan. Maar de Maas wint vandaag van de Zee. Volgende keer pakken we ze terug – mét melk in de koffie en zonder mint-keien als versnapering.

Samen sterk, één blok – klaar voor Melissant!

Mannen,
tegen SCO’63 hebben we geleerd dat winst niet vanzelf komt. Het was zuur, maar het laat ons precies zien waar we beter moeten zijn.

Deze week op de trainingen gaan we bouwen aan wat ons écht sterker maakt: samenspel, vechtlust en teamplay. Geen losse flodders, geen ego’s, maar elkaar groot maken. De bal moet sneller gaan dan de tegenstander kan lopen. Kaatsen, doordekken, elkaar coachen – alles samen.

En bovenal: vechten voor elkaar. Elk duel, elke meter, alles voor je maat. Alleen als team zijn we onverslaanbaar.

Melissant wordt geen makkie, maar als wij als één blok spelen – compact, scherp, en met vuur in de ogen – dan pakken we daar wel de overwinning.

⚽ Samen Combinerend Omhoog 💪



EW