ROCKANJE JO12-3 strijdend ten onder tegen de Kooistee voetballers

*Vlotbrug JM12-2 vs VV Rockanje JO12-3** 9 - *6*

Het was een vroege zaterdagochtend, de zon net boven de horizon, de windstilte zorgde voor een serene sfeer en de opkomende ochtenddauw maakte het veld glad, alsof het ons wilde waarschuwen voor wat nog zou komen. Onze uitwedstrijd tegen Vlotbrug JM12-2 begon, en het beloofde een boeiende ochtend te worden.

Met een gewaagde opstelling besloot ik de eerste 15 minuten spelers op aanvallende posities te zetten waarvan ik eigenlijk wel wist dat ze nog nooit een aanvallende actie hadden gemaakt. Een experiment, dacht ik, want hoe leer je anders dan door te proberen? De eerste minuten waren dan ook vooral wennen aan elkaar en aan de nieuwe posities.

Ivar, die normaal voor de nodige pit in het team zorgt, was helaas geblesseerd geraakt de avond voor de wedstrijd, dus we moesten het zonder hem doen. Het begin verliep stroef. We dribbelden, we speelden elkaar de bal toe, maar het mocht niet baten. Al snel werd duidelijk dat dit geen gouden zet was. Maar hé, als coach wil je dat de jongens ook andere posities leren en ervaren, toch?

Na 15 minuten ploeteren en een hoop trial and error was het duidelijk dat deze tactiek niet onze sterkste was. Tijd voor verandering! Ik beloofde mezelf dat ik in de tweede helft het roer om zou gooien.

En dat deed ik. Na de rust kwamen we met een geheel andere opstelling op het veld. Het plan was ijzersterk in theorie, maar de praktijk had andere ideeën... Al snel kregen we een salvo van tegendoelpunten om onze oren, en voor ik het wist stond het 8-2. Als coach/trainer zakte de moed me heel even in de schoenen, maar ik wist: we moesten blijven vechten.

En toen gebeurde het. Na 40 minuten voetbal begon de magie opeens te stromen. Het was alsof de jongens wakker waren geworden. Plotseling creëerden we tal van kansen. Een prachtige vrije trap vloog het net in, en we kwamen steeds dichterbij met mooie acties voor het doel. Het waren 20 minuten vol strijdlust en passie. Je voelde het gewoon in de lucht: hadden we maar 20 minuten langer gespeeld, dan waren die 3 punten van ons geweest!

Eindstand of niet, ik ben ontzettend trots op dit team. Het was pas onze tweede wedstrijd samen, maar we komen er wel. Dit was een mooie stap vooruit.

Gino scoorde maar liefst 3 keer, Makan nam er 2 voor zijn rekening en Ruben prikte er ook eentje binnen.

Op naar de volgende wedstrijd! 💪🏻