'Alles blijft, alles gaat voorbij, alles blijft voorbijgaan'

**Wedstrijdverslag Rockanje JO12-3 tegen Hellevoetsluis JM 12-1:**

Zaterdagochtend, sportpark Rockanje, weer zo’n ochtend waar de zon het bijna won van de wolken, maar de regen gelukkig weg bleef. En daar stonden we dan, met een bewuste tactische gok: de 1-4-2-1 opstelling. Een formatie die de gaten in de verdediging moest dichten als een klusser met te veel plamuur. Alles netjes besproken, iedereen scherp. De fluit ging, en het liep eigenlijk best lekker.

Hellevoetsluis was geen makkie. Maar Walid zette z’n schoen tegen de bal, en daar was 'ie dan: bam, 1-1, gelijkspel bij rust. Het publiek veerde op, we waren nog vol goede moed.

In de tweede helft dachten we terug naar het oude vertrouwde: 1-3-1-3, en volle bak gaan. Helaas, het leek alsof de tegenstander een turbo aan had gezet, en wij… ja, wij zaten nog een beetje in de parkeerstand. Ballen kwamen net te laat, passjes waren wat scheef, en communicatie? Ach, die leek wel ergens tussen de kleedkamer en het veld te zijn achtergebleven. En ja, conditioneel gezien? Hellevoetsluis was fitter, geen discussie.

En toen gebeurde het. Emoties liepen op, sommigen trokken het niet meer en stapten gewoon van het veld af! Als coach langs de lijn sta je dan maar een beetje te kijken met je handen in je zakken, terwijl je ondertussen je spelers probeert terug te coachen. Niet te doen, kan ik je vertellen. Mn aandacht voor de wedstrijd was weg.

Alsof dat nog niet genoeg was, knalde Sven ook nog eens tegen de grond. Even dachten we aan een sleutelbeenbreuk, maar gelukkig bleek het met een blauw schouderblad mee te vallen. Warm badje thuis en hij is alweer aan de beterende hand.

Ondanks alles, bleven we sportief. We eindigden met een mooie penaltyreeks, en ondanks de 1-6 nederlaag, kijk ik terug op een leerzame pot. Woensdag speelden we trouwens nog een vriendschappelijke wedstrijd met een 3-3 uitslag. Volgende keer beter, we blijven bouwen!

Rockanje komt er wel, langzaam maar zeker!